Τρίτη, 31 Ιουλίου 2012

ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΗΣ ΣΕΛΗΝΗΣ


Δίσκος φωτεινός γεμάτος με τα κεράσματα του ουρανού
σε μια γιορτή αυγουστιάτικη.
Χορός, τραγούδι που εξιστορεί  του πάθους
τις σκανταλιές συνεπαρμένες απ’ της λάμψης το χαμόγελο.

Στης  αγκαλιάς το καταπράσινο λιβάδι
διαρρηγνύει  την ερεβώδη νύχτα το άνθος που κρύβεται
απ’ το φως του ήλιου.
Λίγο πιο πέρα της θάλασσας η ορχήστρα
κρατά συντροφιά  στου έρωτα και της αγάπης το ανδρόγυνο.

Θέρος και το σκοτάδι μετουσιώνεται
εξαγνίζοντας των ματιών την εικόνα.
Χρυσάφι γεμίζει ο ουρανός λες και είναι της αρχαίας πυραμίδας
το κτέρισμα συνοδεύοντας τη φαραωνική ματαιοδοξία.
Το ζέον της καρδιάς πλημυρίζει από αγάπη
που αχνίζει στο φως της από του φιλιού τη θέρμη.

Προσοικειώνομαι με το ολοφώτεινο πρόσωπο της σελήνης
που αντικατοπτρίζει την συνεύρεση των σκέψεων.
Αφαιρούμαι νομίζοντας πως ο ήρωας είμαι ενός παραμυθιού
που λυτρώνεται από του φεγγαριού τη λάμψη.
Τείνω να σμαλτώσω τα σημάδια που αφήνει η σκιά της
θέλοντας να κρατήσω δική μου την αποψινή νύχτα,
σφιχταγκαλιάζω το άλλο μου μισό για να συμπληρώσω εμένα.

Σάββατο, 14 Ιουλίου 2012

ΣΥΛΛΟΓΗ


Καταμεσήμερο και εγώ στης  θύμησης
περιπλανιέμαι τα σοκάκια
την ώρα που ο ήλιος επιδεικνύει
την δύναμη του, θαυμάζω τα πολύχρωμα
ανθοστόλιστα μπαλκόνια.

Ένας πλούτος λουλουδιών
που αναδύουν μυρωδιές ξεχωριστές
κάνοντας τον περαστικό
να στέκει μεθώντας σαν τη μέλισσα
που αναζητά το νέκταρ.
Παντού το βλέμμα μου κι αν ρίξω
τα κάτασπρα σπίτια φορούν  τα καλά τους
καλωσορίζοντας τον επισκέπτη.

Βαδίζω κατάκοπος
στη ζέστη θέλοντας να κλειδώσω
με τη στράτα στη σκέψη μου αυτά που βλέπω.
Σκυλάκια, Λεύκανθο, Γαρύφαλλο ,
Γεράνι και Πανσές, Βασιλικός και Αρμπαρόριζα
γλυκαίνουν την όραση μου ανοίγοντας
τη γυάλα με το γλυκό κυδώνι.

Δε θέλω να ημερέψω
στο άδειο μου δωμάτιο,
εκεί έξω ζει η ωραιότητα,
το κάλος της ύπαρξης μας  που πετάξαμε
για κάτι άλλο.
Αρκεί να στρέψουμε τη νόηση
μας στο όμορφο, στο ωραίο
και τότε θα καταλάβουμε τι ονομάζουμε ζωή.