Κυριακή, 30 Νοεμβρίου 2014

ΟΙ ΜΕΤΟΠΕΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ

Σαν κοίταξα ξοπίσω μου
κι αυτά τα μόνα ίχνη των ποδιών μου χάθηκαν.
Μονομιάς σβήστηκαν από την άμμο
λες και στο σήμερα δεν ήρθα από το χθες.

Μπερδεύτηκαν οι αναμνήσεις
με τις επιθυμίες μας.
Μακρύς ο δρόμος
κι ο επιστάτης μας χτυπά με το κνούτο.
Πονούν οι σκέψεις,
διψούν, γυρεύουν, μα μάταια.

Οι μετόπες της ζωής μας λεηλατήθηκαν.
Τσακισμένη στα δύο η αλαβάστρινη φιάλη της καρδιάς.
Πώς να συλλέξω της δροσιάς τις στάλες!
Διαβάτης όλα αυτά τα χρόνια,
ξωμερίτης στο κεφαλόσκαλο σου.
Μα ακόμα ν’ αντικρίσω τα ίχνη σου
πάνω στο λευκό του μάρμαρο.

Δευτέρα, 3 Νοεμβρίου 2014

ΜΥΣΤΙΚΗ ΓΡΑΦΗ

Τσαλακωμένο το χαρτί
γραμμένο με τον χυμό του λεμονιού.
Μνήμες που ξεθωριάζουν
όταν πλυθούν με δάκρυα.
Φύσηξε στο στόμα
και το φιλί πέταξε μακριά.
Μετά σιωπή και μοναξιά.
Λεμόνια στημένα
όμως οι λέξεις χάθηκαν
μα το κερί σιγοκαίει μερόνυχτα.